जन्मा आला तो मरणारच
उगी कशाला खंत करू
दुःख उद्याचे उरी कवटाळून
रडगाणे गाऊन मरू
असेल चलती भाषिंद्यांची
मुके परंतु नसती खोटे
डोळ्यांमधले भाव गोठले
खंत तयाची कुणास कोठे!
नीति ज्यांची स्वार्थी, कपटी
अत्तर शिंपून मढी झाकती
अनेक रूपे घेऊन साले
बिळाबिळांतून कात टाकती
गल्लोगल्ली, रस्तोरस्ती
भरात असतील वाघोबा
आयत्या पिठांवरती रेघा
मारीत बसतील नागोबा
खंत मनाला इवलीशीही
म्हातारी मेल्याची नाही
सोकावून काळास करंटे
सरसावती चेल्याची बाही
या द्वाहीला असेल शड्डू
वाट पाहणे आपल्या हाती
काळाच्या पडद्यावर तोवर
जिवंत ठेवू पणत्या, वाती
*रमेश*
