मूर्ती

बिकट वाट

आजकाल माझ्याही पाठीवर बसून एक सैतान 

राजा विक्रमाला विचारावा

तसा एक एक प्रश्न

विचारतो.

तू कोणत्या जातीचा ?

तुझा धर्म कोणता ?

तू डावा की उजवा ?

असेच ... इत्यादी

 

या प्रश्र्नांची उत्तरे तुला माहीत असूनही नाही दिलीस तर ... ... ...

आणि शेवटी तो म्हणतो

राजा, तू मौन सोडलेस तरीही

मी तुला सोडणार नाही.

तुझ्या खांद्यावर लटकणं हा माझा जन्मसिद्ध हक्क आहे.

मी माझ्या हक्काचा विचार करू लागताच 

पाकोळ्या भिरभिरत येऊन कानाशी कुजबुजतात

मॉर्निंग वॉक ...

सकाळची वेळ ...

सावध... सावध...

मलाही म्हणायचं होतं

उगाच विस्तवाला चटक्यांची भीती घालताहात.

पण त्यांच्या 

मेंदूचा आकार लक्षात घेता

विस्तव व चटके 

यांचा अर्थ  

आणि त्यातील फरक 

समजून घ्यावयास लागणाऱ्या वेळेचा विचार करून

तो अपव्यय तरी का करावा म्हणून

सोबत कुणी नसताही

मी चालत राहतो 

स्वत: निवडलेल्या रस्त्याने

इतर कोणाला माहीत असो वा नसो

मला माहीत आहे याच रस्त्यावर भविष्य काळातील महामार्गांचे भूमीपूजन होणार आहे

देशबांधवांच्या कल्याणासाठी जाणत्यांनी एवढी आहुती द्यायची नाही

तर मग कुणी ?

©                *रमेश*

संगम हाॅटेल, तिठा

साहेब चमचा

परवा एका कार्यक्रमाच्या निमित्ताने गारगोटीला जाण्याचा योग आला. बराच वेळ झाला होता. परतीच्या प्रवासात चहापानासाठी म्हणून 

'इथे बाहेरून आणलेले

पदार्थ खाण्यास सक्त मनाई आहे'

असे बोर्ड लटकविलेले दिसतात हॉटेल्स, रेस्टॉरंट्समध्ये

म्हणून 

पोरी

.        *पोरी* 

जन्मतात हक्काने,

वाढतात कोडकौतुकात,

लावतात लळा

'पप्पा, बाबा' म्हणत.

रमतात भातुकलीत

संसाराचा श्रीगणेशा गिरवत.

खोटा-खोटा म्हणतच

खरा चहा आणि

जेवणसुद्धा बणवून देतात 

स्वादिष्ट.

बाबांना उपवासाला काय हवं असतं 

आणि डब्यात काय नको

याचा पक्का ठोकताळा बांधतात.

त्या सांभाळायला लावतात

जेवण आणि औषधाच्या वेळा.

पोरी ओळखतात अचूक मर्म

बापाच्या बोलण्यातलं

... आणि एक दिवस 

पतंगाने आपली सोनेरी लव 

हातांवर सोडून निसटावे.

तशा जातात घरातून

आईपणाचं स्वप्न साकारण्यासाठी,

होतात पाहुण्या, 

मनात घुटमळत राहतात 

त्यांच्या सोनेरी आठवणी.

त्यांनाही ठावे असते 

हृदयाच्या कप्प्यात

त्या जपतच जगतो बाप 

         *© रमेश*