आयुष्य

*हळूहळू वय वाढतंय*

०९ मार्च, २०२६

🍁🍁🍁🍁🍁

        वेळ कोणासाठी कधी थांबत नाही. ती संथपणे, न थकता पुढे सरकत राहते. माणूस मात्र त्याच्याकडे फारसे लक्ष देत नाही. दिवस जातात, आठवडे उलटतात, महिने सरतात, वर्षे संपतात… आणि अचानक एखाद्या दिवशी मनात विचार डोकावतो, हळूहळू वय वाढतंय, पण आयुष्य मात्र कमी होत चाललंय.

         लहानपणी वेळ कसा उडून जातो हे कधी जाणवतच नाही. बालपण म्हणजे एखाद्या मोकळ्या आकाशात उडणाऱ्या पाखरासारखं स्वच्छंदी असतं. चिंता नसते, जबाबदाऱ्या नसतात. खेळ, शाळा, मित्र, स्वप्नं… एवढंच जग असतं. त्या काळात दिवस लांब असतात आणि आयुष्यही फार मोठं वाटतं. पुढे किती वर्षं आहेत याची जाणीवच नसते.

         पण हळूहळू वय वाढत जातं. शिक्षण संपतं, नोकरी सुरू होते, संसाराची जबाबदारी येते. आयुष्याच्या वाटेवर अनेक भूमिका निभावत पुढे जावं लागतं. कधी मुलगा, कधी पती, कधी पिता… प्रत्येक नातं आपल्याकडून वेळ मागत असतं. त्या धावपळीत दिवस कधी संपतो आणि वर्ष कधी सरतं हे कळतही नाही.

         आणि मग एखाद्या शांत क्षणी आरशात स्वतःकडे पाहिलं की जाणवतं, चेहऱ्यावरच्या सुरकुत्या वाढल्या आहेत, केसांमध्ये पांढरेपण डोकावलं आहे. कालपर्यंत जे तरुणपण होतं ते नकळत मागे सरकलं आहे. वयाचा आकडा वाढतो आहे, पण आयुष्याचा उरलेला प्रवास मात्र कमी होत चालला आहे.

            ही जाणीव माणसाला थोडी अस्वस्थ करते. कारण आपण बहुतेक वेळा आयुष्य जगण्यापेक्षा ते पुढे ढकलत राहतो. “नंतर करू… वेळ मिळाला की जगू…” असं म्हणत म्हणत अनेक स्वप्नं पुढे ढकलतो. पण वेळ कोणासाठी थांबत नाही. ती सतत पुढे सरकत असते आणि तिच्यासोबत आयुष्याची वाळूही हातातून निसटत असते.

         कधी कधी वाटतं, आपण खूप काही मिळवण्याच्या धावपळीत आहोत. पैसा, प्रतिष्ठा, पद… यासाठी आपण दिवस-रात्र झटतो. पण या सगळ्या धावपळीत आयुष्य जगणं विसरतो. निसर्गाकडे पाहायला वेळ नसतो, मित्रांसोबत निवांत गप्पा मारायला वेळ नसतो, कुटुंबासोबत बसून हसायला वेळ नसतो. वय वाढतंय, पण आयुष्य अनुभवण्याची संधी मात्र कमी होत चालली आहे.

         खरं तर आयुष्य ही फार मोठी गोष्ट नाही. ते अनेक छोट्या क्षणांनी बनलेलं असतं. सकाळचा सूर्योदय, पावसाची रिमझिम, मुलांच्या चेहऱ्यावरचं निरागस हास्य, आईच्या हातचं जेवण, सहचारिणीशी केलेल्या गुजगोष्टी, मित्रांच्या गप्पा… हेच तर आयुष्याचे खरे खजिने असतात. पण आपली हाव मोठी असते आणि आपण मोठ्या स्वप्नांच्या मागे धावताना या छोट्या आनंदांकडे दुर्लक्षच करतो. हे दुर्लक्ष दुःखाचं खरं कारण आहे. 

        वय वाढणं ही निसर्गाची अटळ प्रक्रिया आहे. ती थांबवता येत नाही. पण आयुष्य कसं जगायचं हे मात्र आपल्या हातात असतं. आपण जर प्रत्येक दिवस मस्त मजेत आणि अर्थपूर्ण जगलो, प्रत्येक क्षणाचा पुरेपूर आनंद घेतला, आपल्याबरोबर इतरांच्या सुखदुःखांचा विचार केला, तर आयुष्य कमी होत असल्याची भीती राहत नाही. उलट प्रत्येक दिवस नवा अनुभव देऊन जातो. 

          खरं तर आयुष्याची खरी किंमत वर्षांच्या संख्येत नसते, तर त्या वर्षांत आपण किती आणि कसे जगलो यामध्ये असते. काही माणसं कमी आयुष्यातही खूप काही अनुभवून जातात, तर काहीजण दीर्घ आयुष्य जगूनही रिकामेच राहतात. त्यामुळे वय वाढतंय म्हणून खंत करण्यापेक्षा उरलेला प्रत्येक क्षण सुंदर बनवण्याचा प्रयत्न करायला हवा.

          कधी कधी थांबून त्रयस्थपणे स्वतःला विचारायला हवं, "मी खरंच जगतोय का?" की फक्त दिवस ढकलतोय? जर उत्तर मनाला समाधान देत नसेल, तर विचारपूर्वक आयुष्याची दिशा बदलण्याची हीच योग्य वेळ असते. कारण वय वाढणं थांबणार नाही, आणि आयुष्य कमी होणंही थांबणार नाही.

         म्हणूनच कदाचित जीवनाचं खरं तत्त्वज्ञान असं सांगतं की वय वाढणं अपरिहार्य आहे, पण आयुष्य कसं जगायचं हे आपल्या हातात आहे.

        हळूहळू वय वाढत असताना जर आपण प्रत्येक दिवस मनापासून जगलो, नात्यांना जपलं, आनंदाचे क्षण साठवले, तर आयुष्य कमी होत असल्याची खंत उरत नाही. उलट प्रत्येक दिवस एक सुंदर आठवण बनून मनात साठत जातो.

       शेवटी माणूस किती वर्षं जगला यापेक्षा त्याने आयुष्य किती मनापासून जगलं हेच महत्त्वाचं ठरतं. म्हणूनच कदाचित आज स्वतःला इतकंच सांगावंसं वाटतं......

     *हो, वय वाढतंय…पण उरलेलं आयुष्यही तितकंच सुंदरपणे जगायचं आहे.*

🙏🙏🙏🙏

शुभं भवतु

https://youtube.com/shorts/RgUhaAtA-sY?si=RB1SVI-h_U5desiv