दारी गुलाब फुलला
किती कौतुक सईला
होता प्राजक्ताचा सडा
कळ्या येताच जाईला
मन चांदण्यात न्हाते
थेट माहेराला जाते
शाळकरीण गजरा
वेणी मोगरा माळते
दाटलेल्या आठवणी
कळ्या-फुलांच्या श्वासात
झिम्मा फुगडी खेळली
सई श्रावण मासात
सायंकाळी गुलाबाच्या
दीन पाकळ्या गळता
वार्धक्याच्या कल्पनेने
अश्रू थिजला खळता
दोन दिसांची सोबत
इतकाच सहवास
उद्यापासून कळ्यांची
स्वप्ने वास्तवाचे भास
गाली गुलाब फुलेल
सये नको रुसू बाई
बघ मुराळी धाडेल
उचकता तुला आई.
सये...
*_©छाया चंद्रकांत_*
No comments:
Post a Comment